OPO treed regelmatig op, met het carnaval maar ook op andere feesten in Nederland en vooral Duitsland. Rob R. en trompettist Wim R. (er is namelijk nog een Wim R. De dansschool annex partycentrumbaas) zijn verantwoordelijk voor het aannemen van de optredens. Dat de in Duitsland geplande optredens in het Duits worden aangenomen moge duidelijk zijn. Laten we eerlijk zijn: welke Duitser haalt het in zijn hoofd om Nederlands te gaan praten als hij weet dat nagenoeg alle Nederlanders goed Duits praten. Nagenoeg alle Nederlanders. Rob, van Rotterdamse afkomst.... is daarop een uitzondering.

Zo kwam het al een enkele maal voor dat de Duitser, die Rob aan de lijn had gehad en met wie hij afspraken had gemaakt over het repertoire en de vergoeding, dacht dat hij een dansorkest had geregeld. Zo stonden we in Recklinghausen (D.) eens in een chique danszaal met evenzo geklede Duitsers die een avondje dansen in de planning hadden staan. Zij waren niet tevreden. Ook niet toen Ginus van B. en Henk V. als goedmaker vanaf het balkon ‘Il silencio’ ten gehore brachten. De Duitser leek in eerste instantie niet bereid tot betalen. Dit bracht bij het kapellid, de andere Wim R. die toen nog slager annex dansschoolhouder aan de Boterstraat was, de reactie teweeg dat wanneer er niet betaald werd, hij vanuit de chique danszaal dan wel enkele attributen als betaling zou meenemen die niet zouden misstaan in zijn dansschool. Het liep gelukkig allemaal met een sisser af.

Eén van de redenen dat Ginus onze kapel verlaten heeft is dat hij het te druk heeft. Hij moet zijn aandacht op meerdere pijlers richten en één daarvan is Paula. Wie? Paula! Ginus, en wij ook, hebben Paula leren kennen bij een optreden in Lübbecke, Duitsland. Voordat we zouden beginnen, moesten we eerst indrinken in de tuin van een van de organisatoren van het schuttersfeest waarvoor we optraden. We hadden onze scherpe blikken al een keer in de rondte laten gaan en over één ding waren we het eens. Dat meisje in dat oranje polo shirt mocht er wel wezen. Bij de kleur oranje had ons toen al een lampje moeten gaan branden. Uiteraard lieten we onbeschaamd hardop onze mening over Paula weten, dat door Paula in onvervalst Nederlands beantwoord werd met: 'hé jongens ... nog een biertje?'.... Einde van het liedje is dat Ginus en Paula al weer ruim een jaar gelukkig samen zijn.  

Op 28 september 2002, de verjaardag van William S., vertrok de kapel met de bus naar Spanje om 10 dagen muziek te maken in Callela. Er vond daar een muzikaal nazomerfeest plaats, en de wens van enkele OPO-leden om ooit nog eens het carnaval in Rio mee te maken, kon daarom al een eind in die richting vervuld worden.

Helaas konden niet alle kapelleden mee. Enkelen kwamen een paar dagen later en er waren er ook die eerder weg gingen. Dat heb je als je naast de verplichtingen aan de kapel ook nog in Nederland een baas hebt waarbij je je brood moet verdienen.

Herman B. zou gedurende ons verblijf in Spanje 25 jaar getrouwd zijn met zijn Truus. Herman werd dus voor de keuze gesteld: of thuis blijven of mee naar Spanje. Herman koos voor het laatste; het feest kon immers ook later gehouden worden.

Wat Herman niet wist, was dat wij geregeld hadden dat Truus voor enkele dagen zou overkomen. We moesten Truus echter wel van het vliegveld van Barcelona ophalen. We maakten Herman wijs dat we Robert B., die niet mee was, op zouden halen. We zouden met zijn allen naar het vliegveld gaan en we zouden onze instrumenten ook meenemen. Dit alles echter tegen het zere been van Herman. Hij mosterde de gehele treinreis. Hij was het er niet mee eens dat Robert met zoveel egards opgehaald zou worden. Dat zouden we volgens hem ook niet doen als hij opgehaald moest worden. Dat Hermans mening plotsklaps veranderde toen niet Robert maar zijn Truus verscheen, behoeft geen nader betoog.

We zijn allemaal wel eens ziek en we hebben allemaal wel eens last van anale stress zoals William S. diarree ook placht te noemen. Johnny B. kan er ook over meepraten. September 2004 in Alzey. Johnny is eerste trompettist en moet af en toe wel eens hoger blazen dan zijn collega trompettisten. Dat ging hem bij de hoge C mis. De druk om die toon te bereiken had ook uitwerking op zijn sluitspier. Johnny raakte niet in paniek, sloop zachtjes de feesttent uit, ontdeed zich van zijn onderbroek, en kwam vervolgens terug.

De volgende nacht, toen Johnny vanuit de feesttent in de sporthal terugkwam, waar wij al jaren slapen als we in Alzey optreden, kleedde hij zich stilletjes uit, pakte een handdoek, douchte zich, kleedde zich weer aan en kwam vervolgens bij ons aan tafel zitten om nog een biertje te drinken. Degenen die dit schouwspel vol bewondering hadden aanschouwd kregen van Johnny de volgende legendarische opmerking te horen: "Jullie zullen wel denken: waarom gaat Johnny zich midden in de nacht douchen, nou..., ik had me weer bedreten."

De volgende morgen toen we weer naar de feesttent liepen voor het fruhshoppen, riep Johnny plotseling enthousiast: "Kijk daar in de struiken hangt mijn onderbroek".

De bekende stadsomroeper van Oldenzaal Willem V. heeft ook een periode deel uitgemaakt van het Oln'zels Plezeer Orkest. Wanneer we dan optraden kon het muzikale mooi gecombineerd worden met Willem's ballonkunsten. Willem krijgt het voor elkaar om van die kleine ballonetjes de leukste figuren te maken die bij het publiek altijd gretig aftrek vinden. Dat ballonblazen is een kunst op zich. Jan W. dacht er iets te gemakkelijk over toen hij Willem's performance probeerde te imiteren. Toen Jan krachtig aanzette om lucht in de ballon te krijgen, gebeurde er maar één ding dat Willem op zijn beurt Jan weer niet na kon doen: Jan's gebit vloog met een boog op straat.

terug